เคยได้ยินคนพูดว่า

..พิษทั้งหมดที่มีในกายของนาคทั้งหลาย..

..รวมกับพิษทั้งหมดที่พระนิลกัณฐ์(พระอิศวร)ทรงดื่มเมื่อคราวกวนกระเษียรสมุทร..

..กับพิษทั้งหลายบนโลกทั้งหมดนี้รวมกัน..

..ก็ยังไม่เท่าพิษของปุษปะศรของพระกามเทพ..

..ศร..

..ซึ่งสร้างจากต้นอ้อยมีสายร้อยด้วยมวลผึ้งลูกศรสร้างมาจากมวลบุปผชาติอันหอมหวาน..

..แต่พิษนั้นจะยังความสุขให้เกิดกับผู้ที่ต้องศร..

..ตราบเท่าที่ศรนั้นยังปักอยู่ในร่างกายของผู้นั้น..

..แต่เมื่อใดก็ตามที่ศรนั้นถูกดึงให้หลุดออกด้วยพระหัตถแห่งเทพผู้เปนเจ้าของศรแล้วไซร้..

..พิษนั้นจึงแผ่ซ่านเข้าทุกอณูแห่งกายซึมทั่วสรรพางค์..

..เจ็บปวดสุดที่จะทนทานได้..

..และหากเมื่อได่ก็ตามที่ศรนั้นได้กลับมาปักอยู่ที่เดิมแล้วไซร้..

..พิษนี้จึงจะหายไป..

..พิษที่ว่านั้นก็คือ..

..พิษรักอันแสนน่ารื่นรมย์แต่ร้ายกาจสุดแสนที่จะทนนั่นเอง..

..แต่เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น..

..อุบัติขึ้นในโลกเมื่อสองพันปีล่วงมา..

..พระองค์ไดทรงมอบยา..

..คือธรรมอันวิเศษ..

..ที่จะยังสัตว์ทั้งหลายที่ต้องพิษร้ายทั้งปวง..

..ให้ล่วงพ้นอำนาจแห่งพิษนั้น..

..เพราะอย่านี้ผู้ใดก็ตาม..

..สาธุชน..

..ที่เห็นธรรมมะนั้น..

..ก็จะได้รับยานั้น..

..จากพระผู้เสด็จไปแล้วด้วยดี..

..ดังนี้ท่านทั้งหลายเอ๋ย..

..จงเร่งยังกิจทั้งปวง..

..เพื่อการนั้นเทอญ..